Dat je rondloopt maar er niet bent. Dat de wereld om je heen doorgaat met draaien en jij denkt hoezo gaat alles door? Mijn wereld staat stil . En ik vind het vreselijk dat alles gewoon doorgaat om me heen want ik kan het niet bijbenen, ik ben er niet. Ik moet dingen regelen maar ik krijg het niet voor elkaar. Mijn hoofd wil even niet. Slapen lukt al week niet meer echt, duizend keer wakker worden en meteen maar aan 1 ding denken, de keren dat je slaapt dromen over hem, wakker zijn maar er niet bij zijn.

Mijn wereld staat op zijn kop. Ik heb zin om te krijsen, de longen uit mijn lijf. Ik wil alle doktoren door elkaar schudden dat ze actie moeten ondernemen . Ik voel me zo ongelooflijk verdomde machteloos.

Mijn vader, mijn alles, mijn grote held, levensgenieter, de allereerste man in mijn leven waar ik onvoorwaardelijk van leerde houden, mijn papa, mijn voorbeeld, mijn rots in de branding, de man die er altijd voor je is , de immer vitale papa die altijd onderweg was ,  geniet van het leven , de man die nooit ziek was , die man is ineens ziek.

En niet een griepje ziek , nee goed ziek. Slokdarmkanker met uitzaaiingen in de hersenen. Morgen horen we meer van de dokter wat er nog aan te doen is of niet. Ik wil niet naar morgen. Ik wil alleen maar terug in de tijd, een jaar terug of zo en pa zeggen goh laat je slokdarm eens nakijken je weet maar nooit….

Morgen weten we meer…… ik haat morgen nu al …..net zo als vandaag.