Ik had een ik wil een poes/kat momentje. Nou ja momentje, ik was al weken aan het speuren op Marktplaats en bij Cattery’s. De een nog leuker en wolliger dan de ander. Steeds was ik te laat met reageren waren ze zo mijn neus voorbij. Maar ik had ineens geluk daar was die knapperd ineens en ik was de eerste die de mevrouw belde en ze wilde hem voor me reserveren en zijn zusje ook zodat ik kon kiezen. Ik blij. Martin was minder die zei Cheryl moet dat nou? Ik zei Fred ik wil een poes , oké , Wilma zei hij,  dan ga ik wel mee, temeer omdat ie al voor de deur stond bij dat mens toen ik het vertelde.

Ik liep happy de trap op naar haar huis en belde aan, het was even zoeken welke bel het nou deed op de deur, eentje zat ter hoogte van mijn knieën daar hoorden we geen geluid uit komen en de ander was kaput. Maar de deur vloog open en daar stond ze, de poezen smoezelige dame.

Ze zei kom binnen en toen ik precies 1 voet, 1 voet mensen binnen had,  had ik al zin om te vluchten, de onwijs gore ammoniak lucht kwam me tegemoet , het eerste wat ik zag was een hele smerige trap naar een bovenverdieping, muren die goor waren maar vooral die penetrante ammoniaklucht maakte dat ik zowat stond te kokhalzen loop maar rechtdoor zei ze de deur tegenover je is de woonkamer. Ik stapte over blikken emmers en meer zooi heen richting de onwijs gore ooit eens witte deur en deed met mijn pink de klink omlaag.

En als je dacht dat het niet erger kon na de hal …… NOU HET KON NOG HONDERD KEER ERGER.

Ik trad binnen in een poezenhuis waar per toeval nog een mens woonde ook. De poezen hadden het gehele meubilair opengekrabd van boven tot onder , alles zat onder haar, vuil, het rook ondanks de open deur naar het balkon (lucht had ik nodig , verse lucht) nog steeds alleen naar PIS. Overal liepen katten, eentje had maar 1 oog door een hond aangevallen legde het poezendametje ma Flodder uit . De andere had nog maar de halve vacht, nog eentje zat onder de klitten om van de rest niet te spreken . Ik concentreerde op de knapperd waarvoor ik kwam, tilde hem op, keek hem in de ogen en wilde zeggen arme schat je bent een leukerd maar ik neem je niet mee jij bent vast niet zindelijk en denkt vast dat je overal mag schijten maar ik zei niks, hij was mooi maar ook weer niet , ik kon door alle goorheid om me heen niks van liefde voelen voor deze kat die als je er al naar keek honderdduizend haar verloor laat staan als je die aaide . Ik was tevens ook te bedwelmd door de geur denk ik.

Flodder vroeg of we wilden gaan zitten (NO WAY DAT IK IN DIE VUILIGHEID GING ZITTEN) en even later of we wat wilden drinken……..we keken naar de glazen op tafel vol peuken en bedankten vriendelijk. We mompelden dat we diep gingen nadenken welke we nou zouden willen nemen en dropen af. Te laf om te zeggen dat ik haar en haar katten te smerig voor woorden vond.

Martin/Fred die ging in de hal,  waar nooit verse lucht komt,  nog een vraag stellen over een ander misvormd vies misbaksel die op de trap zat en ik dacht alleen maar Martin/ Fred …….REN ….REN …..VLUCHT…… LUCHT…… We liepen eenmaal buiten linea recta zonder omkijken naar de auto naar het eerste beste tankstation waar ik 10x mijn handen heb staan wassen.

De gehele weg naar huis 40 minuten lang had ik de ammoniak lucht nog in mijn neusgaten MEN ik ben totaal maar dan ook totaal genezen van mijn  poes/kat momentje.

Voor mij geen kat voorlopig. IK ben genezen.

Oh mensen wat is nou leuker

Fred en Wilma

of

Martin en Cheryl

Let me know.