Twintig jaar werd ze mijn dochter. En dat wilde ik eens leuk vieren. Wensen had ze wel duizenden maar haar grootste was lippen. Ze heeft van zichzelf weinig lippen en in een tijd waar het vooral draait om lippen en billen was dat haar grote frustratie. Die billen heeft ze sowieso al van het eten en zuipen dus alleen de lippen waren nog een voorwaarde.

Ik had op facebook van een vriend gezien dat de lippen in de aanbieding waren en dus maakte ik een afspraak als verjaardagsverrassing.

Ben helder en fit zaterdag om 13 uur bij mij zei ik , ik heb een verrassing . Doe gympen aan . Paniek in haar want we gaan toch niet klimmen of zo he ? Moet ik jogging aan ? Ik zei niks en had van binnen grote lol. Vrijdagavond ging ze stappen ik nog honderd keer gezegd je moet helder zijn! Jaja was het antwoord.

Zaterdag haal ik haar op , ik mag haar huisje niet binnen want het is een vreselijke puinhoop zijn haar woorden ga ik vandaag allemaal cleanen. Ik neem haar mee ,rijd een paar rondjes door de stad en stop na 15 minuten bij Marc voor de deur. Marc is oncoloog in het ziekenhuis maar als bijbaan heeft ie een praktijk in cosmetische behandelingen omdat ie naast alle narigheden in zijn vak ook iets leuks wil doen en mensen blij wil maken. Dochter weet echter niet waar we zijn en vraagt we gaan toch niet naar een psycholoog he?

Achteraf gezien had ik beter daar een afspraak kunnen maken maar of dat een leuk verjaardagskado was?

Dochter is hysterisch blij als ze doorheeft wat ze gaat doen en bedankt me wel 1000x . Euforisch is ze . Dit is echt het beste kado ever en ik ben even de beste, leukste moeder van de eeuw.

Het resultaat was prachtig . Subtiel. Geen dikke lippen maar gewoon mooie lippen. Kind blij. Ik blij dat kind blij is . Ze gaat nog even mee wat drinken en ik zet haar einde van de middag thuis af , ze gaat cleanen. We spreken af voor volgende dag 18 uur want dan gaan we uit eten met het hele gezin voor haar verjaardag. Ze bedankt me nog 10x en weg is ze.

Zondag rond 16 uur app ik haar ben je al wakker? Geen respons. We bellen haar , appen haar en rond 17.30 uur rijden zoonlief en vriend naar haar huisje. Daar doet een vriend van haar open die daar geslapen heeft en verteld dat dochter er niet is die is rond 2-3 uur nachts vertrokken in de stad en niemand had haar nog gehoord of gezien. Haar huis is een varkensstal.

Ik ben meteen weer in alle staten natuurlijk en ben ook meteen weer bang voor wat er allemaal gebeurt kan zijn…. iedereen belt en apt haar maar niks. Om 18.15 uur apt ze me ineens dat ze naar de klote is, zich ergens in Amsterdam bevind en niet komt.

Om 18.30 besluiten we om dan maar zonder de jarige job te gaan eten. Tis niet anders. Ik voel me boos, verdrietig, teleurgesteld en nog veel meer emoties. Waarom!?

We hebben heerlijk gegeten, het verjaardagsdessert met vuurwerk werd door andere dochter ontvangen en iedereen probeerde er het beste van te maken. Maar het was natuurlijk allemaal anders en niet zo gezellig als het had moeten zijn.

Thuis kwamen de tranen ik heb echt het hele etentje mijn best gedaan zo gezellig mogelijk te doen maar het zat me zo hoog. Maar van janken word je lelijk dus slikte ik ze door en appte mijn GBF Ho die mijn uitlaatklep is in dit soort moeilijke momenten .

Wat een deceptie weer. Sindsdien heeft ze me geappt met sorry ik was het vergeten maar ik ben er even klaar mee en negeer haar voor nu. Ze heeft ons allemaal pijn gedaan en dat mag ze ook even voelen.