Ik had een dubbele week. Druk met voorbereidingen van de verjaardag van mijn vader die van zelfde bouwjaar als onze Koningin Beatrix is. En horen dat je vriendinnetje overleden is. We waren geen besties maar ik ken haar al heel wat jaren denk al vanaf 2008-2009. Ik zag haar heel soms in het begin en later vanaf 2012 zag ik haar 3x per week en spraken we uurtje met elkaar drie keer per week, ik mijn sores van het uit elkaar gaan en zij haar mannenperikelen. We hadden een klik. Ze is was vooral erg lief, beetje spiritueel ingesteld en kon goed adviezen geven en luisteren. Het is oneerlijk vind ik, heel oneerlijk dat er mensen doodgaan die nog zo nodig zijn , nodig zijn in het leven van hun kinderen, voor hun vrienden en gewoon omdat ze iets toevoegen.

Ik heb mijn lieve nicht verloren op haar 50e en nu deze vriendin op haar 52e het is zo ongelooflijk oneerlijk. Ze had nog oma moeten worden van haar kleinkinderen. Nog zoveel leuke dingen moeten meemaken met haar dochters, nog zoveel lange lange jaren kunnen genieten.

De dag erna vierden we de verjaardag van mijn vader. Dat was leuk en moet je ook vieren want je mag blij zijn dat je het kan halen en dus moet het leven gevierd worden juist omdat het zomaar voorbij kan zijn maar het was wel dubbel. We hebben een hele leuke dag gehad en genoten en ik besefte maar weer eens des te meer hoe fijn het is dat ik mijn vader nog bij me heb en hij er gewoon is als ik hem nodig heb. En hoe fijn het was al die mensen weer te zien neven en nichten en tantes en ooms.

We moeten vooral niet vergeten te genieten van elke dag en stoppen ons druk te maken over onbenulligheden alhoewel dat makkelijker gezegd is dan gedaan dat zit in de mens klagen over het weer, die kapotte panty, die pukkel , die rimpel of dat vetrandje maar hoe fucking onbelangrijk is dat eigenlijk als je er over nadenkt? Je gezondheid, er zijn hier , dingen kunnen doen beleven en meemaken, we moeten het omhelsen en vieren dat het er nog is allemaal.

Je leven kan zomaar ineens in 4-5 maanden tijd er niet meer zijn. 😦

Maar goed ik heb nu eenmaal dingen aan mijn hoofd die ik niet kan negeren. Zoals een slecht sprekend Nederlands etterbakje wat mij en Roos die boze chanteert. Zijn laatste appje was dat hij aangifte gaat doen. Ja je leest het goed .. HIJ gaat aangifte doen , ik heb hem succes gewenst en vooral verzocht de aangifte kopie even naar me toe te sturen. Het moet niet gekker worden in deze wereld…..

Ik las vanochtend een verhaal van Jonathan Daval. Jonathan zijn vrouw is in oktober overleden door een misdrijf. Ze ging joggen en is nooit thuisgekomen. Jonathan heeft toen samen met haar ouders een persconferentie gegeven waar ze alledrie helemaal aangeslagen zaten, hij huilde tranen met tuiten. Erna organiseerde hij een stille tocht voor haar waar hij voorop liep tussen haar ouders in met witte rozen. Daarna nog een hardloopwedstrijd ter nagedachtenis aan zijn overleden vrouw Alexia . Hij vierde kerst met haar ouders , die hem als een zoon zagen en hem troostte al die maanden met dit enorme verlies. En gisteren bleek dat Jonathan zijn vrouw gewurgd heeft thuis , haar joggingpak heeft aangetrokken, haar zus een appje stuurde met haar telefoon ik ga joggen en dan kom ik naar jou toe, haar in laken wikkelde , het bos in is gereden, haar daar in brand stak en begraven heeft. Hij vergat het laken mee te nemen wat hem uiteindelijk verraden heeft evenals de bandensporen van zijn auto. Deze man zegt nu ik citeer het was een ongelukje !!! EEN FUCKING ONGELUKJE….drie-vier minuten duurt het voordat iemand gestikt is , drie lange minuten, dan iemand omkleden appen naar haar zus en bos in slepen is geen FUCKING ONGELUKJE, dan drie maanden toneelspelen en huilen op tv etc dat is geen FUCKING ONGELUKJE.

Kijk en daar komt mijn frustratie mensen, dit soort mensen moeten kanker krijgen, niet de lieverds van deze wereld. Oneerlijk is het fucking oneerlijk 😦