Vandaag is de dag nadat we te horen kregen dat mijn vader nog 3 tot 6 maanden te leven heeft. De dag dat ik wakker word en meteen weer in huilen uitbarst.

Gisteren gingen we naar de oncoloog om te horen wat het behandelplan zou zijn na de bestraling aan de hersentumor… En eerlijk gezegd liep ik daar binnen vol goede moed want ze kunnen zoveel tegenwoordig . We hadden vragen op papier… vragen allemaal betrekking hebbende op een behandelplan.

De man begon rustig en zei toen ineens zomaar out of the blue behandelen heeft geen zin u gaat ziek zijn en we gaan er misschien 2-3 maanden mee winnen want u heeft nog 3 tot 6 maanden. Ik wilde mijn vingers in mijn oren duwen en keihard zingen LALALALALALALALALALA.

Dit kon niet , dit zei die man niet, hallo even terug , we komen even opnieuw binnen en dan ga je even normaal doen meneer de dokter en gewoon even een behandelplan opstellen voor de komende 6 tot 10 jaar .

Maar de dokter praatte door en ik wilde verdwijnen, ter plekke oplossen , hier niet zijn in deze hele slechte B film. De man vergist zich,  hallo,  we hebben een vragenlijstje,  dit kan niet.

Ik zie mijn vader die dit nieuws tot zich neemt, ik zie , ik hoor daar in 1 zin even ons hele leven , zijn hele leven beëindigen . Ik wil KRIJSEN GILLEN SCHREEUWEN VLOEKEN SLAAN SCHOPPEN , zijn hele fucking bureau aan diggelen slaan , roepen dat hij een waardeloze KUTdokter is, terug naar school moet, hij niet weet waar hij het over heeft….

Ik doe het niet, ik zit daar in die stoel , kijk naar de man waar ik zielsveel van hou en voel de tranen stromen, warme tranen voel ik stromen terwijl ik verder ril van de kou. We vragen nog een boel dingen die totaal niet op ons lijstje stonden want dit lijstje hadden we niet voorbereid.

Ik voel…..  ik voel vooral machteloosheid. Die machteloosheid maakt me razend. Ik wil alle dokters van de hele wereld bellen , ik wil chemo NU , ik wil iemand vinden die mijn vader red , nu meteen, iemand die zegt die dokter wat een kwast hè , wat een oetlul , is niks van waar hoor. ik voel verdriet en grote paniek. Ik heb PIJN, mijn hart knalt van de PIJN uit mijn borstkas, ik wil hem vasthouden , ik wil hem de beste 3 tot 6 maanden ever bezorgen, ik wil hem redden, ik wil hem zo niet kwijt …..

Deze dokter heeft overleg gehad met Eindhoven en Maastricht en zegt dat we zeker een second opinion mogen vragen maar ook moeten denken aan leven en genieten nu het nog kan.

3 tot 6 maanden….. ik weet dat dat soms heel lang kan zijn , 3 tot 6 maanden kan een eeuwigheid duren maar nu lijkt het een sneltrein , een auto die met 300km per uur over de snelweg knalt… 3 tot 6 maanden dat is niet eens 2019 …..

Ik duw even mijn vingers in mijn oren LALALALALALALALALALALALALALALALALALA en dan komen we even opnieuw binnen oké ? U krijgt een herkansing , een soort van laatste kans dat u wel een goed nieuws dokter bent….