Wij gingen een gigantisch avontuur aan: emigreren, ik kocht een bedrijf met huisjes, winkel en restaurant. Dochter ging naar school in buitenland. Allemaal niet niks . Maar we hadden er zoveel zin in en vol enthousiasme na een zwaar jaar begon ik mijn eigen bedrijf.
Personeel vinden…. men dat had ik even onderschat , het is totaal niet makkelijk leuk en goed personeel te vinden die 7 maanden lang naar het buitenland wil verhuizen . Of in land zelf vinden ook niet makkelijk want ze moeten wel een paar talen kunnen spreken.
Enfin dat personeel had ik op gegeven moment gevonden. Toen begon het avontuur, we gingen starten. Gelukkig begon het langzaam, het voorseizoen ging langzaam van start en zo hadden we de tijd erin te groeien en te leren…. vooral te leren ….
Leren een team aan te sturen, leren een planning te maken die loopt… leren een fles wijn aan tafel te openen zonder dat je zelf onder de rode wijn zit, leren hoe je moet afruimen en hele tafel borden tegelijk mee kan nemen, leren een menu samen te stellen, leren prijzen te berekenen, leren over wijnen en gerechten, leren simpelweg hoe een horeca onderneming werkt.
Tussen al dat leren moet je ook een team leren kennen en in de gaten krijgen hoe een ieder functioneert en fijn vind en kan en niet kan en hoe je met ze om moet gaan….een heel nieuw team in 1 keer dus allemaal nieuwe mensen en dat vergde nogal wat energie want dat is best lastig.
Het ging bepaald niet van een leien dakje, het kostte veel inspanning en energie en nog steeds, maar het lukte , tussendoor was/ben ik nog de dood van mijn vader aan het verwerken, kreeg ik veel lichamelijke klachten (veel pijn) en loop ik de deur plat bij de doktoren . Met sommige mensen ging het niet, daar namen we afscheid van maar het team wat we nu hebben koester ik en ben ik zo ontzettend blij mee. Waar ik dan minder blij van word is het tijdelijke aspect. Als ik mensen in mijn hart sluit wil ik dat ze blijven en het feit dat ik volgend jaar weer op zoek moet naar weer een team vind ik wel een dingetje. Een bedrijf wat hele jaar open is is dan toch een stuk makkelijker dan hoop je toch dat de mensen blijven en heb je af en toe een nieuwe erbij.
Maar iets waar ik nooit aan zal wennen en wat echt pijn doet en ook bij sommige mensen van ons team ook echt pijn doet is de mens. En dan heb ik het over een bepaald soort mens. Je moet begrijpen dat wij als team ons uiterste best doen het de gasten naar de zin te maken en dat iedereen blij en tevreden de deur uit gaat. Wat ook lukt in 95-96-97-98% van de gevallen .
Maar soms is daar die ene , die ene die dan om wat voor reden ook niet tevreden is . En dat kan , smaken verschillen er gaan wel eens wat dingen fout we zijn allemaal mensen natuurlijk , geen robots maar we proberen altijd alles op te lossen naar tevredenheid en te zoeken naar oplossingen.
Soms moet men door drukte iets langer wachten…. maar we zitten in toerisme ik neem aan dat niemand een trein hoeft te halen …. relax … ontspan. Of een van teammembers vergeet iets te brengen, vervelend mag niet gebeuren maar het gebeurt soms . Dat doen we niet express of course.
Dan is daar de gast die het zegt , daar ga je een gesprek mee aan, kijkt wat je kan doen voor hem en uiteindelijk gaat ie toch nog blij de deur uit. Dat is fijn want je kan er iets mee, je kan het oplossen.
Of de gast die eisen gaat stellen en jou sommeert wat ie van je verlangt, die de hele avond al chagrijnig was en wat je ook doet je krijgt de beste man niet tevreden, als zijn vrouw ook nog een humeur heeft dan heb je vrouwlief die manlief nog olie op het vuur gooit en uiteindelijk een uiterst gespannen situatie.
Of de gast die ruzie heeft met vrouwlief en jou ineens samen met vrouwlief aanvalt, gezamenlijk, zodat ze even niet aan hun eigen slechte relatie hoeven te denken maar een gezamenlijke vijand hebben : jij.
Dan de gast die niks zegt en gewoon gaat . En dan thuis meteen achter zijn computer kruipt om je te vergruizen op internet.
Die gasten die dus internet induiken en daar los gaan op je restaurant of op jouw persoonlijk daar MOET IK ECHT MEGA AAN WENNEN. Dat is NIET LEUK met hoofdletter. DAT doet pijn en veel meer dan die mensen ooit zullen weten . Want je bent er niet om hun een rot avond te bezorgen je doet voor elke gast evenveel je best , je wil voor iedereen dat ze tevreden gelukkig enthousiast naar huis gaan.
Maar sommige mensen kan je nu eenmaal niet veranderen als ze er zo inzitten . En dan kan iedereen zeggen joh je hebt van de 100 misschien 5 slechte recensies , die vijf die doen pijn want die andere 3200 mensen die die maand geweest zijn die kruipen niet in de computer om te vertellen hoe fijn het was …. En dan heb je allerlei sites waar ze op kunnen losgaan ook nog . Het is er niet 1 .
Ik heb besloten ze niet meer te lezen . Het raakt teveel en je kan er precies niks mee.
Charly Blogt 