Ik moet even iets uitleggen aan de meeste onder jullie. Ik ben verhuisd naar Frankrijk,  dit plan was al maanden bezig dat komt niet zomaar uit de lucht vallen natuurlijk maar eerst moesten alle familie en vrienden het natuurlijk horen voor ik het on air kon uitbrullen . En toen ik dacht ik kan het nu lekker uitbrullen allemaal werd mijn vader ziek en was niets meer belangrijk en werd/word mijn leven beheerst door zijn ziek zijn.

Maar goed we zijn verhuisd… naar een klein huisje in Harderwijk en een huurhuis in Frankrijk voor the time being. We gaan werken in de horeca,  jawel. We gaan leren hoe een restaurant te runnen … spannend allemaal . En sinds 1,5 week ben ik volledig geïnstalleerd hier. Er zit een woonwinkel bij en vakantiehuisjes dus ook daar gaan we ons mee bemoeien . Ik ben week geleden begonnen met de woonwinkel en die is nu klaar .

Vandaag vlieg ik terug naar Nederland want mijn vader heeft morgen een gesprek bij de oncoloog. En vrijdag neem ik mijn vader mee naar Frankrijk om hem alles te laten zien nu het nog kan en om paar heerlijke dagen te beleven met hem nu het nog kan allemaal. Het is allemaal heel dubbel het WOW gevoel wat ik had om te gaan had zijn glans verloren. We gaan dit seizoen draaien en ik zal wat vaker op en neer gaan want je moet door . Wel ga ik proberen zoveel mogelijk tijd met hem door te brengen.

Maar eerst vandaag naar Nederland ….. lekker bij mijn vadertje zijn en dan met de auto naar Frankrijk. Quality time, goed voor mij en hopelijk ook voor hem om er even uit te zijn in een totaal andere omgeving. Wordt vervolgd….

Vandaag is de dag nadat we te horen kregen dat mijn vader nog 3 tot 6 maanden te leven heeft. De dag dat ik wakker word en meteen weer in huilen uitbarst.

Gisteren gingen we naar de oncoloog om te horen wat het behandelplan zou zijn na de bestraling aan de hersentumor… En eerlijk gezegd liep ik daar binnen vol goede moed want ze kunnen zoveel tegenwoordig . We hadden vragen op papier… vragen allemaal betrekking hebbende op een behandelplan.

De man begon rustig en zei toen ineens zomaar out of the blue behandelen heeft geen zin u gaat ziek zijn en we gaan er misschien 2-3 maanden mee winnen want u heeft nog 3 tot 6 maanden. Ik wilde mijn vingers in mijn oren duwen en keihard zingen LALALALALALALALALALA.

Dit kon niet , dit zei die man niet, hallo even terug , we komen even opnieuw binnen en dan ga je even normaal doen meneer de dokter en gewoon even een behandelplan opstellen voor de komende 6 tot 10 jaar .

Maar de dokter praatte door en ik wilde verdwijnen, ter plekke oplossen , hier niet zijn in deze hele slechte B film. De man vergist zich,  hallo,  we hebben een vragenlijstje,  dit kan niet.

Ik zie mijn vader die dit nieuws tot zich neemt, ik zie , ik hoor daar in 1 zin even ons hele leven , zijn hele leven beëindigen . Ik wil KRIJSEN GILLEN SCHREEUWEN VLOEKEN SLAAN SCHOPPEN , zijn hele fucking bureau aan diggelen slaan , roepen dat hij een waardeloze KUTdokter is, terug naar school moet, hij niet weet waar hij het over heeft….

Ik doe het niet, ik zit daar in die stoel , kijk naar de man waar ik zielsveel van hou en voel de tranen stromen, warme tranen voel ik stromen terwijl ik verder ril van de kou. We vragen nog een boel dingen die totaal niet op ons lijstje stonden want dit lijstje hadden we niet voorbereid.

Ik voel…..  ik voel vooral machteloosheid. Die machteloosheid maakt me razend. Ik wil alle dokters van de hele wereld bellen , ik wil chemo NU , ik wil iemand vinden die mijn vader red , nu meteen, iemand die zegt die dokter wat een kwast hè , wat een oetlul , is niks van waar hoor. ik voel verdriet en grote paniek. Ik heb PIJN, mijn hart knalt van de PIJN uit mijn borstkas, ik wil hem vasthouden , ik wil hem de beste 3 tot 6 maanden ever bezorgen, ik wil hem redden, ik wil hem zo niet kwijt …..

Deze dokter heeft overleg gehad met Eindhoven en Maastricht en zegt dat we zeker een second opinion mogen vragen maar ook moeten denken aan leven en genieten nu het nog kan.

3 tot 6 maanden….. ik weet dat dat soms heel lang kan zijn , 3 tot 6 maanden kan een eeuwigheid duren maar nu lijkt het een sneltrein , een auto die met 300km per uur over de snelweg knalt… 3 tot 6 maanden dat is niet eens 2019 …..

Ik duw even mijn vingers in mijn oren LALALALALALALALALALALALALALALALALALA en dan komen we even opnieuw binnen oké ? U krijgt een herkansing , een soort van laatste kans dat u wel een goed nieuws dokter bent….

Dat je rondloopt maar er niet bent. Dat de wereld om je heen doorgaat met draaien en jij denkt hoezo gaat alles door? Mijn wereld staat stil . En ik vind het vreselijk dat alles gewoon doorgaat om me heen want ik kan het niet bijbenen, ik ben er niet. Ik moet dingen regelen maar ik krijg het niet voor elkaar. Mijn hoofd wil even niet. Slapen lukt al week niet meer echt, duizend keer wakker worden en meteen maar aan 1 ding denken, de keren dat je slaapt dromen over hem, wakker zijn maar er niet bij zijn.

Mijn wereld staat op zijn kop. Ik heb zin om te krijsen, de longen uit mijn lijf. Ik wil alle doktoren door elkaar schudden dat ze actie moeten ondernemen . Ik voel me zo ongelooflijk verdomde machteloos.

Mijn vader, mijn alles, mijn grote held, levensgenieter, de allereerste man in mijn leven waar ik onvoorwaardelijk van leerde houden, mijn papa, mijn voorbeeld, mijn rots in de branding, de man die er altijd voor je is , de immer vitale papa die altijd onderweg was ,  geniet van het leven , de man die nooit ziek was , die man is ineens ziek.

En niet een griepje ziek , nee goed ziek. Slokdarmkanker met uitzaaiingen in de hersenen. Morgen horen we meer van de dokter wat er nog aan te doen is of niet. Ik wil niet naar morgen. Ik wil alleen maar terug in de tijd, een jaar terug of zo en pa zeggen goh laat je slokdarm eens nakijken je weet maar nooit….

Morgen weten we meer…… ik haat morgen nu al …..net zo als vandaag.